Na Ratunek Duszy

Uczynki miłosierne względem duszy

Katechizm Kościoła Katolickiego wskazuje nam je jako przykazania, potrzebne każdemu z nas do Zbawienia. Podstawą wypełniania uczynków względem duszy jest:

  • Grzesznych upominać
  • Nieumiejętnych pouczać
  • Wątpiącym dobrze radzić
  • Strapionych pocieszać
  • Krzywdy cierpliwie znosić
  • Urazy chętnie darować
  • Modlić się za żywych i umarłych

Każdy jest powołany do tego, aby kochać. Dziś, w dobie biegu i gonitwy jesteśmy niesamowicie spragnieni miłości. Potrzebujemy wsparcia duchowego: zrozumienia, wybaczenia, pocieszenia, modlitwy. Prawdą jest, iż żadne materialne wynagrodzenie nie jest w stanie zastąpić czułego spojrzenia, szczerej i dobrej rady, ciepłego przytulenia, a więc uczynku, który pozwala w minimalnym stopniu zbliżyć się do Boga i poznać Jego miłość, którą Najwyższy zaszczepił w sercu każdego najmniejszego człowieka na ziemi. Tak więc uczynki miłosierne względem duszy są zadaniem, a świadczone drugiemu pomagają zbliżyć się do pełni szczęścia – Boga.

 

CegielkaDuszy01

 

Modlitwa – to szczera rozmowa z Panem Bogiem.  To opowieść o życiu, o zdarzeniach tu i teraz,  o trudnościach, o tym co spotyka mnie dobrego i pięknego. Modlitwa to chwila ciszy i spokoju, melancholii, to szukanie głębi i zaglądanie w siebie:  jaki był mój dzisiejszy dzień, co dziś zrobiłem wielkiego, a co mi się nie udało, kogo spotkałem, kogo ominąłem. To oddanie Bogu swoich trosk, zaproszenie Go do intymnej relacji, trochę szalonej i zupełnie indywidualnej. Modlitwa angażuje całego człowieka: jego ciało, które wyraża się w konkretnej postawie (klęczenia, stania, leżenia krzyżem) mimikę, mowę ( słowa, śpiew), a także uczucia. Modlitwa może być prośbą, może być przeproszeniem, a także błaganiem, uwielbieniem bądź dziękczynieniem. Możemy modlić się własnymi słowami, bądź gotowym, stworzonym już tekstem, konkretną modlitwą. Modlitwa, to pokarm dla duszy, bez którego ciężko byłoby żyć.

 

CegielkaDuszy02

Ofiara na Msze Świętą – ma aż poczwórny wymiar. Podczas Mszy Świętej możemy ofiarować się Bogu uwielbiając Go za wszelkie dobrodziejstwa, przeprosić za popełnione grzechy, podziękować za otrzymane łaski, a także poprosić o błogosławieństwo i opiekę w danej sytuacji życiowej. Poczwórny cel ofiary Mszy Świętej w dużym stopniu wyrażamy w sposób duchowy, poprzez naszą modlitwę, postawę, zadumanie, przebywanie przy Panu. Ważną ofiarą jest również ta materialna, którą składamy podczas tzw. „tacy.” Prawdą jest, iż to właśnie ona jest środkiem utrzymania parafii. Tradycyjnie zebraną ofiarę dzieli się na trzy części: jedna idzie na potrzeby sprawowania Eucharystii (chleb, wino, kwiaty, szaty i naczynia liturgiczne, świece itp.) kolejna na utrzymanie i funkcjonowanie parafii (budynki, pensje pracowników, media, ubezpieczenia), trzecia zaś jest przeznaczona dla ubogich danej wspólnoty, dlatego tym bardziej jest ważną ofiarą. Co więcej poza funkcją praktyczną i materialną ofiara w postaci pieniędzy ma również sens duchowy, gdyż każdy z nas ma składać siebie – całego na ofiarę Bogu Ojcu, a wiec ofiara ta winna namacalnie kosztować, gdyż wtedy pozwala prawdziwie zaangażować się w dzieło miłości ofiarnej.